Column: De status der velden en Johan met zijn nat maken van de velden voor aanvang wedstrijden
06.07.09 21:00
Categorie: Column, Alg. Seizoen 08/09, Jeugd Seizoen 08/09
Door: jeugdtrainer Juan Carlos Alarcon Vidal
Als je in Chili op vakantie bent dan beleef je alles heel anders dan de gemiddelde Chileen. Dan ben je trots op je Chileen zijn en je vind zelf je "presidenta" knap. Er gebeurt best heel veel goeds in Chili. Subsidies voor een dak, alle moeders krijgen per kind een bepaald bedrag gestoord op een rekening en dat zal beschikbaar zijn als ze 65 jaar worden.
De logica van de verkeerregels en de borden slaat werkelijk nergens op. Je moet gewoon uit je kop weten welke straat voorrang heeft en wanneer je verplicht moet stoppen en stoppen is stoppen want anders een flinke bon. In Chili discussieert men niet al te lang. Het puntenrijbewijs zal er zeer snel haar intreden doen. Niets van maatschappelijke discussies!
Voor een voetballer is het geen paradijs hier want 2 grasvelden die afgekeurd worden zodra er en wolkje in de lucht verschijnt. De wens van Johan om de velden vooraf nat te maken gaat hier niet op. Al vroeg in de week kan men beginnen met het maken van andere afspraken of planning. Als je op zo’n veld voetbalt dan heb je het gevoel dat je op een matras loopt. Men weet niet veel over hoe een grasveld te onderhouden. Je moet echt een hero zijn om hier op de meeste velden te durven voetballen. Veel velden kennen geen gras: een nachtmerrie voor ieder graag sliding inzettende verdediger.
De kinderen van het voetbalteam “ El Tambo” hebben hun eerste wedstrijd gewonnen en wel met 5-0. Ze waren blij en ze zagen er als kanjers uit. Mijn verslag zal niet te lang zijn. U kunt de foto’s zien op picasa. Ik heb wel een wens. Ik wil mij gaan inzetten, om activiteiten te organiseren ten einde een voetbalcluppie in mijn dorp te helpen aan het egaal en groter maken van een veld aan de voet van een berg. U kunt mij helpen met ideeën en het organiseren van toernooien of loterij. Met deelnemen natuurlijk ook.
Vandaag kom ik weer in Nederland aan. Het is vrij raar om het te missen. Daar en hier voel je je er niet helemaal bij horen. Dat is een gevoel dat moeilijk uit je onderbewust verdwijnt. En toch hou je van beide plekken met hun mensen. Con saludos fraternos!
