D1 wint overtuigend met wind tegen

Door: Theo Tamis

Swift D1 – GMM D1 2 - 4

 

Zaterdag 26 november 2011

“Normaal gesproken zouden we dit gewoon moeten kunnen winnen,” sprak Ruud vol vertrouwen  vlak  voor de aftrap tegen Swift D1. “Maar dan moeten ze wel willen voetballen,” zo voegde hij er veelbetekenend aan toe. Het was kil en de coach had de kraag van zijn warme winterjas hoog opgetrokken  tegen de straffe zuidooster die schuin over het veld blies.

Onze Geuzen hadden de wind tegen, maar daar wist rasvoetballer Job wel raad mee. Al in de tweede minuut toverde hij de bal vanaf de cornerstreep met een hoge boog in de doelmond. Daar leek het projectiel even te zweven voordat het koers wijzigde en met een draai achter de keeper in de verste hoek plofte.

“Dat kan hij nooit zo bedacht hebben,” bromde een verbouwereerde ouder aan de zijkant. De trouwe lezer van deze rubriek weet wel beter. Het was gewoon Job-in-vorm die zijn visitekaartje had afgegeven.

Gesteund door een hechte defensie en een sierlijke sluitpost bouwden onze rood-zwarten gestaag verder aan een indrukwekkend veldoverwicht.  Met snelle passes en uitstekend positiespel schoten de gasten telkens weer de vijandelijke zestien binnen. Bij een zo’n aanval stak Daley van rechts richting penaltystip om vervolgens met links diagonaal uit te halen: 0-2.

Coach Ruud was tevreden: “Ze tonen rust aan de bal, dat hebben ze goed opgepikt”. Maar de glimlach – en de rust - verdween al gauw toen de arbiter resoluut naar de middenstip wees na een regelrecht buitenspeldoelpunt van de thuisploeg. Het protest van de grensrechter, die duidelijk had gevlagd, mocht niet baten. “Ik mag jou overrulen,” sprak de in fel geel gehulde scheids op zijn buitenlands, en floot toen maar snel voor de ranja.

Na rust was de wind gedraaid en blies nu vanaf het zuidwesten. De D1 moest dus tegen dezelfde elementen opboksen als in de eerste helft. Want ook de reuzenkanarie bleef dubieus fluiten. Zo werd doelman Max na een aantal stijlvolle reddingen bijna uit het veld gezonden. “Met een bloedende knie mag hij niet blijven spelen,” was de boodschap toen een korstje was opengesprongen. Gelukkig bood een haastig uit de kantine gehaalde pleister uitkomst.

Ondanks het overwicht van onze talenten bleef de voorsprong beperkt en de wedstrijd dus spannend. Aan beide zijden namen de kansen toe. Eerst moest Max een vrije trap uit de linkerbovenhoek slaan, daarna kopte Job op de bovenkant van de lat. Uiteindelijk zorgde Daley, na een sublieme steekpass van Job, voor de verlossende derde treffer.

Niet veel later maakte de nummer 12 van Swift na een prachtige dubbele draaibeweging – à la Zidane – de aansluitingstreffer. Maar het was opnieuw Daley die aan de laatste twijfel een eind maakte met een trefzekere schuiver vanaf de rand van het strafschopgebied. Dat hij dat deed terwijl de libero van Swift in het andere doelgebied op de grond lag te kreunen, leidde tot grote - en begrijpelijke - protesten bij de leiding van de thuisploeg. Aan het adres van de man in het geel welteverstaan. Voor onze Geuzen maakte het weinig meer uit. Zij hadden weer een concurrent verslagen en getoond te willen en kunnen voetballen, zelfs met de wind tegen.

Dit verslag zou geen recht doen aan de geleverde teamprestatie zonder vermelding van de namen van de andere spelers. Zoals de soeverein spelende Robin die, net als de terriërs Daan, Boris en Jan naast zich, zeer geconcentreerd bleef verdedigen. Of de mannen op het middenveld - Joshua, Terrence en Phinas - die onvermoeibaar de ruimte zochten en het spitsentrio in stelling brachten. Of de voorhoede, met de hardwerkende Anouar, Imran en Jochem, waarbij vooral de laatste vaak ingeklemd werd tussen meerdere verdedigers en zich toch goed staande hield. En als laatste de geblesseerde reserves Mitchell, Ruben en Scott, die waren meegereisd om hun ploeggenoten aan te moedigen. En te zien winnen natuurlijk.