De F4 pakt de dubbel op het Meteoortoernooi

Door: Brigitte van der Linden

Blakend van zelfvertrouwen sloegen de kersverse kampioenen de openingswedstrijd van het Meteoortoernooi gade. “Ze spelen op kluitjes,” stelde Joris glimlachend vast en ook de rest van het team zag het wel zitten tegen “dat kleine grut”. “Ik heb mijn camera meegenomen, want ik voel dat we gaan winnen”, verkondigde een eminent lid van de trouwe aanhang.

Temidden van zoveel optimisme hield coach Guido gelukkig zijn beide benen op de grond en zijn voeten in de schoenen. “We spelen weer ons as-systeem, waarbij de spitsen zich laten terugzakken om bij een tegenaanval de verdediging te versterken...en verder veel roepen”, waren zijn wijze woorden. Die waren niet aan dovemansoren gericht, want na luttele minuten knalde Pieter de 1-0 op het virtuele scorebord in het eerste treffen tegen Diemen F14. Ook het tweede doelpunt ontstond na een snelle combinatie tussen de diepe spits en spelmaker Tjerk. De topscorer van de competitie scoorde op fraaie wijze: met een subtiele boogbal die nog net de lat toucheerde. Terwijl Stijn en Matthieu achter de boel potdicht hielden, schoffelde Soesja op het middenveld de sterspeler van Diemen onder de zoden en vuurde Joris weer zijn gevreesde lange-afstandschoten af. Maar opnieuw waren het Pieter (puntertje met zijn zwakke rechterpoot) en Tjerk (droge schuiver) die de voorspong verder uitbouwden, voordat Joris de eindstand op 5-0 tikte na een hopeloze uittrap van de keeper. “Ik kreeg niet één bal”, mopperde doelvrouw Judith na afloop met een triomfantelijk blik, waarmee zij het klasseverschil treffend aangaf.
Ook wedstrijd nummer twee - tegen de gastheren - werd een walk-over, en opnieuw zorgde het spitsenduo voor het meeste gevaar. Een overstapje van Pieter na een cross van Tjerk werd Meteoor F4 fataal: de bal ketste via een eigen speler het doel in. Niet veel later liet Judith zien waarom ze de Ronaldinha van MiddenMeer wordt genoemd: met een dwarrelend afstandschot plaatste ze de bal onhoudbaar in de hoek. Na het powerplay lieten de Geuzen de teugels wat vieren en vermaakten ze de toeschouwers met galleryplay, waaronder diverse technische hoogstandjes zoals lepe lobjes, balaanname met de borst en sluwe sleepbewegingen achter het standbeen. Enigszins verveeld prikte Tjerk uiteindelijk het leder voor de derde maal tegen het net en zorgde Pieter voor nummer vier na een flitsende counter vanuit de verdediging.
Met de dubbel binnen handbereik, stond de coach voor de beslissende krachtmeting tegen Taba F7 voor een netelig moreel dilemma: “met één man teveel, wie houd ik aan de kant?” Het probleem werd even slinks als praktisch opgelost door de tegenpartij, die negen veldspelers inzette, waarna de F4 hetzelfde deed. Ondanks de drukte op het veld onstond er flink wat ruimte voor beide ploegen, waarbij vooral de Geuzen slordig met de kansen omsprongen. Pieters schoten werden herhaaldelijk geblokkeerd door rondvliegende ledematen, Tjerk verslikte zich in de keeper, en Jelle zag tot tweemaal toe de bal rakelings voor het open doel langs rollen. Ook Tijn, die steeds vaker opdook in het vijandelijke doelgebied, was weinig gelukkig in de afwerking. Achterin hielden Tim en Joris zich kranig staande tegenover “de zwarte kolos”, een donkerhuidige honderdponder die eenmaal op snelheid nauwelijks af te stoppen was. “Zenuwslopend, het kost je je hart”, verzuchtten enkele supporters na het doelpuntloze gelijkspel. Ze hadden zich schor geschreeuwd. De spelers reageerden echter laconiek: “0-0 is toch voldoende voor het kampioenschap?”
En zo was het. Maar voordat de copa mundial werd uitgereikt, nam Tom nog even het woord en richtte het tot de coach. “Aanvankelijk vroeg ik me af wat jouw spelopvatting was, je motivatie hing ergens tussen plezier en prestatiedrang. Je bent duidelijk geen Louis van Gaal, maar je bescheidenheid en chaotische aanpak heeft wonderwel gewerkt”, zo sprak de vader van Tjerk met de volle instemming van zijn toehoorders. Guido ontving vervolgens als dank een boekwerk met stichtelijke lectuur en zijn secondant Erwin een fles goede Australische wijn.
“De koppen bij elkaar steken kostte me enige moeite”, erkende de succestrainer zonder omhaal, maar “een trainer wordt uiteindelijk op zijn prestaties afgerekend”. Als een echte professional haalde hij uit naar de aanwezige media, die naar zijn oordeel vaak te kritisch was geweest. Toch had hij veel van de messcherpe analyses geleerd. Misschien doelde hij op het as-systeem, waarbij de spitsen zich laten terugzakken om bij een tegenaanval de verdediging te versterken...en verder veel roepen…