ThuisClubHistorieCompetitieJeugdSeniorenSponsoringLidmaatschap

Het Traditionele GM Kerstverhaal: San Bartolomeo

26.12.14 18:44
Categorie: Column, Alg. Seizoen 14/15, Jeugd Seizoen 14/15

Door: Herman Boeker

SAN BARTOLOMEO AL MARE

Dit is een verhaal om gelezen, maar vooral om voorgelezen te worden, rond de open haard, de kerstboom of gewoon rond de tafel.

September 2014

Mijn vrouw wilde graag eens naar Zweden vliegen om haar vriendin te bezoeken. Ik vond dat best, ik vlieg niet, maar stelde wel, dat ik dan alleen naar San Bartolomeo zou gaan, onze favoriete badplaats aan de Bloemenriviera in Italië, waar wij de laatste jaren in september onze vakantie doorbrachten.

Op een zondagochtend bracht ik haar naar Schiphol; de maandagochtend erop, vroeg, om 7 uur, nam ik de trein naar Ventimiglio. Na 12 uur treinen arriveerde ik er, waar Arthuro mij opwachtte om mij naar mijn geliefde badplaats te brengen, een dik uurtje rijden over de Via Aurelia, de kustweg. Arthuro is daar eigenaar van Aurora Beach en van enkele vakantie-appartementen. In de loop der jaren zijn wij vrienden geworden.

Het appartement zag er weer prima uit, zelfs wat flesjes bier en een witte wijn in de koelkast.

's Morgens lunchte ik vroeg op de Aurora Beach, rond elf uur, panini's en een espresso. Dan een half uurtje zwemmen, en vervolgens zonnen op onze vaste plek bij het water. Zonnen en dagdromen, dat was voor mij het meest heerlijke van San Bartolomeo.

“Meneer, bent u wakker?” vroeg een vrouwenstem in het Nederlands. Ik opende mijn ogen en deed snel mijn zonnebril op, want pijn aan mijn ogen. Ik mompelde wat onverstaanbaars.

“Die meneer van de strandtent zei mij, dat u ook een Nederlander was. Is het goed, dat ik even met u kom praten?”

Ik ging rechtop zitten en bekeek haar: zij zag er gesoigneerd uit, met grijze haren, in een BB-wrong, en had luchtige zomerkleren aan. Haar gezicht was een beetje opgemaakt.

“Ik heb een glas witte wijn voor u meegenomen, op aanraden van die strandtentmeneer. Dat was goed voor uw humeur, zei hij.”

Wat kende hij mij toch goed, dacht ik.

“Het klopt”, zei ik, “Ik ben Nederlander, om precies te zijn, een Amsterdammer. Wat een goed idee, dat glas witte wijn.”

Wij klonken de glazen.

“Ik heet Simone. Heet u toevallig Ruud, of Rudi?” vroeg zij.

“Neen, Simone, zo heet ik niet, maar verder, aangenaam kennis te maken. Logeert u ook hier?”

Zij haalde een papieren zakdoekje te voorschijn en snoot haar neus, zij leek verdrietig door mijn antwoord. “Ja, in hotel Bellevu. Maar ik zal het uitleggen: ik heb dat programma aangeschreven, Memories, kent u dat?”

“Met mijn vrouw kijk ik er wel eens naar. Wij worden er vaak verdrietig van dat mensen hun kansen op geluk hebben laten liggen, vaak door onbenulligheden.”

“Daar heeft u helemaal gelijk in”, zei Simone. “Afijn, 35 jaar geleden was ik hier op vakantie, met een vriendin, en ik ontmoette Ruud of Rudi, een vakantieliefde. Hij was ook een Nederlander, en zei dat hij in deze buurt woonde. Elke dag denk ik aan hem en ik wil hem graag ontmoeten. Dus schreef ik naar Memories. En ik werd geselecteerd voor het programma.”

“Gefeliciteerd”, zei ik haar, “maar u klinkt alsof er iets niet in orde is.”

“Klopt. Die Ruud is nergens te vinden. Anita en haar staf bellen en reizen zich een ongeluk om hem op te sporen en hem hier te brengen.” Zij snoot nog een zakdoekje vol.

Op dat moment hoorden wij een vrouwenstem “Simone” roepen, een stem die leek op die van Anita. Het was Anita. Op twee meter van ons hield zij in en haalde opgelucht adem.

“Dus jij hebt hem gevonden, of hij jou. Goddank, kunnen wij verder.” En zij draaide zich om, liep van ons weg en sprak in haar mobiel, wat wij niet meer konden horen.

“Wat nou!” riep ik, “ik heet geen Ruud!”

Simone sprong op en rende Anita achterna. Bij het terrasje van de strandtent had zij haar ingehaald. Ik zag ook Anita enkele papieren zakdoekjes gebruiken, nadat Simone haar gesproken had.

De beide dames gingen aan een tafel zitten, ik voegde mij bij hen.

“O,o,o, wat een sof,” klaagde Anita, “En waarom heet jij geen Ruud! Dit is ons nog nooit gebeurd! Niet op het moment suprême, van de ontmoeting tussen de twee verloren geliefden.”

En even later: “Ik ga naar het hotel en ga overleggen met de groep. Blijven jullie hier, op onze kosten, neem en eet of drink.”

“Wat trok jou nu aan die Ruud?” vroeg ik Simone, nadat wij van Arthuro een fles witte wijn hadden gekregen.

“Tja, ik was 25, hij een stuk ouder. Hij zei, dat hij hier een huis had en dat hij mensen vermaakte met zijn werk. Hij was zeer innemend, niet opdringerig, erg galant. We hebben elkaar hier, op dit strand, enkele avonden ontmoet. Alleen maar gekust, niets meer.”

“En goede gesprekken?” vroeg ik.

“Zeker.” Er kwam weer een zakdoekje te voorschijn.

Anita kwam weer terug.

“Als je het er mee eens bent, dan laten we het al opgenomen verhaal van jou horen, met beelden van hier. Van Ruud helaas niets, want die hebben wij niet gevonden. Wij eindigen dan dat je op de pier staat, starend naar de horizon.”

Simone en ik maakten de fles leeg.

“Jij hebt nog helemaal niet gezegd, hoe jij heet”, zei zij enigszins bitter.

“Ik heet Rudolf en geen Ruud of Rudi, weet je wel, verdikkeme.”

PS Deze aflevering van Memories zal eind 2014 of begin 2015 worden uitgezonden. Op de website van de Kro kun je lezen, waarom ik mij op de vlakte hield. Weet je wel?

Amsterdam 24 december 2014

Herman Boeker

Fa. J. Buitenhuis & Zn.
Elsa’s Café
Primera
Sleutelcentrum
Ton Hagedoorn