Laten we het eens over voetballers hebben ......

Door: Martin Nieuwenhuis

De reactie van Martin Nieuwenhuis op de column van Maarten Moll in Het Parool van 8 februari 2008

Ik zat op dinsdagavond op de bank tv te kijken toen Joep belde en mij vroeg of ik de zaterdag 5 al wilde fluiten. Hij bemerkte mijn twijfel gezien het feit dat ik enkele seconden nodig had een antwoord te geven. In november 2007 had ik tijdens een wedstrijd als keeper in mijn eigen elftal de zondag 1 van GeuzenMiddenmeer een middenvoetsbeentje gebroken. Ik had hier nog veel last van en bestond een grote kans dat ik de zondag erop zelf een wedstrijd moest keepen. Ik gaf Joep echter mijn ‘ja’-woord aangezien ik bedacht dat het wellicht juist nuttig was mijn voet soepel te lopen tijdens het scheidsrechteren.

Ik was voor mijn doen al vroeg aanwezig bij de club aangezien ik een beetje warm wilde lopen om mijn voet te testen. De jongens van het 5e hadden bardienst en stonden mensen van een natje en droogje te voorzien. a.f.c. TABA 2 zou volgens het schema de tegenstander moeten zijn, maar ondanks het feit dat de wedstrijd om 15:00 zou moeten beginnen was er van TABA om 14:30 nog niemand te bekennen. Na een kwartiertje warmlopen en het regelen van een goede wedstrijdbal en vlaggen informeerde ik eens of TABA al was aangekomen. Zowaar waren er enige spelers gearriveerd maar was het team nog lang niet compleet. Dat wordt weer een latertje dacht ik terwijl ik aan de jongens van het 5e aangaf dat de wedstrijd een kwartiertje later zou beginnen. Gelukkig maar dat GeuzenMiddenmeer kunstlicht heeft dacht ik en vroeg de materiaalmeester van de zaterdag of het mogelijk was om in de 2e helft de lichten te ontsteken. De materiaalmeester knikte gelukkig bevestigend.

Om 15:10 stonden dan toch zo’n 8 spelers van FC TABA op het veld. Ik vroeg aan een speler, met een vaal groen versleten trainingsjack dat betere tijden had gekend, of het team nog gecompleteerd zou gaan worden? De beste man vertelde mij met een glimlach dat er nog een paar ‘jongens’ in de kleedkamer zaten. Ik plakte er nog maar eens 5 minuten aan vast om TABA de gelegenheid te geven met 11 te beginnen. Om 15:15 was het eindelijk zover. De wedstrijd kon beginnen. Gelukkig hield mijn voet zich prima en kon de situatie op korte afstand blijven volgen.

Het was geen nare wedstrijd op zich. Niet al te veel ‘grote’ overtredingen. Wel wat irritant gedrag onderling. Veel praten en ‘zuigen’ over en weer. Het dwong mij de wedstrijd toch redelijk ‘kort’ te houden. Bij onderlinge irritatie kan een wedstrijd om ‘niets’ zo uit de hand lopen als de aandacht even verslapt. Bij rust weinig aan de hand. 0-2 voor TABA waarvan een goal uit een door mij toegekende strafschop na een duidelijke overtreding in de zestien. die andere was een knappe goal van de spits van TABA overigens.

Al vroeg in de tweede helft de 1-2. Het kleine kinderen gedrag nam over en weer wat toe. Na het toekennen van een vrije trap aan TABA niet ver van de middenlijn liepen de spits van TABA en een verdediger van GeuzenMiddenmeer al pratend tegen elkaar naar het strafschopgebied van GeuzenMiddenmeer. Ik duidde de plaats van de vrije trap aan en kon door de aandachtsverschuiving het eerder genoemde tweetal niet geheel en al over het veld volgen. Bij het positie kiezen aanschouwde ik het tweetal echter en zag dat de verdediger van GeuzenMiddenmeer en de rug van de spits van TABA stond te duwen en te prikken. Uiterst onsportief en hinderlijk gedrag. Dat vond de spits van TABA kennelijk ook, want hij gaf de bij scheidsrechters bekend staande ‘horsekick’ naar achteren. Hij raakte gelukkig de bedoelde speler niet vol, maar schampte een been.

Uiteraard fluit ik en toon de speler van GeuzenMiddenmeer een gele kaart voor onsportief gedrag en geef de spits van TABA een rode kaart wegens ‘trappen’. “Scheids, wat doe je nou. Er gebeurd heeeeeeeeeeelemaal niets. Je geeft toch geen rode kaart, maaaaaaaaaan doe normaaaaaaaal blinde.” Nu ben ik niet erg onder de indruk van spelers die roepen dat ze niets gedaan hebben. Zelfs de profs roepen dat op televisie als ze iemand de poten onder het lijf vandaan hebben geschopt terwijl dit vanuit 5 cameraposities is vastgelegd. Ze knipperen er niet eens met de ogen bij. Een ziekte werd er ook nog overheen gewenst, alhoewel ik toe moet geven dat ik erger heb meegemaakt en het ‘relatief’ nog wel meeviel (hoezo normvervaging?).

De spits wilde in eerste instantie geen naam opgeven. “Tsja.... dan ga ik niet verder”, liet ik de spelers van TABA weten. De spits koos eieren voor zijn geld, gaf alsnog zijn naam en droop af. “Het is toch helemaal niet in de geest van de wedstrijd, die rode kaart” hoorde ik een speler roepen. Mooie uitdrukking toch. Kennelijk wordt het steeds normaler gevonden als iemand op het voetbalveld een ander wil trappen. Ik vraag me dan altijd af of zo iemand, als hij op straat iemand een ander voor z’n treiter ziet slaan, tegen een agent zegt: “maar agent er was verder op straat helemaal niets aan de hand, de zon schijnt en de geest van de dag is zooo goed. Het is toch niet nodig die man onder deze omstandigheden mee te nemen?” Kennelijk is op een voetbalveld meer toegestaan en mag je iemand mishandelen????.

Nadat een klein vervelend kaal kereltje van TABA tot kalmte was gebracht en de ‘rust’ was weergekeerd, werd het spel hervat. TABA kreeg het moeilijk en moest de gelijkmaker incasseren. Verder dan dit kwam GeuzenMiddenmeer echter niet. Einde wedstrijd. Een speler van TABA komt vervolgens naar mij toe en zegt “bijna een perfecte wedstrijd gefloten”  en geeft me vervolgens een hand. Ik wist precies waar hij het over had. Ik lachte de lach van herkenning. Het is de handdruk die niet getuigd van respect, maar een waarbij men de situatie gebruikt om ‘nog even te vertellen’ hoe je over een scheidsrechter denkt; De zogenaamde prikkeldraad handdruk. Gebeurd regelmatig en iedereen kent het. “Wat een loooooser is dat zeg”, dacht ik nog en liep hoofdschudden de trap op richting bestuurskamer.

In de kantine zaten de spelers van TABA wat na te ‘pruttelen’, maar soms moet je ook niet alles willen verstaan en dat deed ik dus ook niet.  Bij het invullen van het wedstrijdformulier vroeg de aanvoerder of de rode kaart er niet ‘afkon’.
En inderdaad................................. dus niet!!!!!!!!!!!!! Toen ik de aanvoerder vertelde dat ik een ‘opvoedende’ taak had en deze gedragingen in de toekomst mogelijk wilde voorkomen, knipperde hij met zijn ogen en keek mij aan of hij water zag branden. Met wat afgezakte schouders en een diepe zucht accepteerde hij gelaten een rapportageformulier dat ik hem aanreikte en keerde weerom naar zijn ploegmaats.

Omgekleed en teruggekeerd in de kantine, nam ik een biertje en raakte aan de babbel met wat clubmensen. TABA was blijven zitten en wilde nog wat bestellen. De dienst van de barploeg zat er echter op en stond reeds met de jas aan. “Beetje lullig” vond ik en liep vervolgens achter de bar om voor die jongens een plaatje bier te tappen. Voor mij was de wedstrijd al weer ‘over’. TABA was er kennelijk nog wel mee bezig, had nog wat na pret en duidelijk was dat ik daar een rol in speelde. Ik haalde mijn schouders op en sloeg er verder geen acht op. Een opmerking van een clubgenoot aan de bar deed mij lachen. Maarten dacht, begrijp ik uit zijn stukje, dat ik zonder te weten waarom ik (mee)lachte om een opmerking van een van hen........eeh nee dus.....niet alles draaide namelijk om TABA. Wel dacht ik nog even aan om een rondje van de club te geven. DAT ging me echter nu net iets te ver.