ThuisClubHistorieCompetitieJeugdSeniorenSponsoringLidmaatschap

We zaten in ...... (column Maarten Moll in Het Parool)

06.02.08 22:02
Categorie: Column, IDM Jaren 2000-2010, Za H5 Seizoen 07/08, Alg. Seizoen 07/08

Door: Maarten Moll

Zaterdag 2 februari, GeuzenMiddenmeer 5 - f.c. TABA 2: 2 - 2

 

We zaten in............

We zaten in de kleedkamer van Geuzen/Middenmeer. Tien mannen met bebloede knieën, en een balende Jos. "Wat een eikel zeg, die scheids."

Vandaag moet het dan maar weer eens over de scheidsrechter gaan.

"Bijna een perfecte wedstrijd gefloten," zei ik tegen de scheidsrechter terwijl we het veld afliepen. Hij lachte en begreep heel goed waar ik het over had.

Vroeg in de tweede helft zag deze man iets wat niemand anders zag. Hij floot, riep Jos, en iemand van de tegenpartij bij zich. Hij toonde de ander een gele kaart, en onze Jos, tot onze ontzetting, een rode kaart. (Ook de tegenstander zei dat de scheidsrechter de wedstrijd niet goed aanvoelde. Wat een prachtige uitdrukking is dat toch.)

Het was ook te mooi om waar te zijn. De clubscheidsrechter, in een vlot, strak pakje, had tot dat moment goed gefloten. Weliswaar stond de thuisploeg met 2-1 achter (de scheids kende ons, overigens terecht, een strafschop toe en Jos scoorde een heel mooie goal), maar het was een sportieve wedstrijd. Tot de scheidsrechter besloot Jos, de gevaarlijkste man van het veld, een rode kaart aan te smeren.

"Hij maakte een trappende beweging," zei hij, toen we verhaal bij hem kwamen halen. Niemand had iets gezien, maar de scheidsrechter kon tevreden zijn. De angel was uit onze ploeg. We hielden stand, moesten toch de gelijkmaker incasseren, maar bleven ook ver in blessuretijd overeind.

We zaten in de kantine nog wat verongelijkt na te pruttelen. Aanvoerder Bart ging het wedstrijdformulier invullen, hij zou ervoor zorgen dat de rode kaart van Jos , zoals gebruikelijk in de vierde klasse onderbond, niet op dat formulier zou worden vermeld. Daar heeft namelijk niemand wat aan. Jos begon al weer wat te glimmen toen we het over zijn doelpunt hadden.

En daar was de aanvoerder weer. '"Slecht nieuws, Jos," zei Bart. "Die rode kaart blijft staan." Bart had een blad papier in zijn hand. "Hier," zei hij tegen Jos, "dit bezwaarschrift moet je invullen als je beroep tegen je rode kaart wil aantekenen."

Dertien gezichten die op de stand ongeloof sprongen, en daarna op verbijstering.

Bart begon opeens hard te lachen. "Weet je wat die scheidsrechter zei? Je gelooft het niet. Hij zei: 'Ik heb een opvoedkundige functie. En als ik die rode kaart niet laat staan, doet-ie het volgende week weer'.''

Daar moesten we hard om lachen.

"Hé," riep iemand richting bar, "zeg je dat thuis ook?

Nu vulde een bulderend gelach, ook van Jos, de kantine.

De tot barman getransformeerde scheidsrechter, in het dagelijks leven vast een administrateur met een Oost-Duits verleden, lachte op afstand mee, alhoewel hij niet wist waarom hij lachte.

Grote Spits had de scheidsrechter zonder schaamte dief genoemd, omdat hij ons punten, en Jos veertig euro (rode kaart) had afgenomen.

Wij zeiden alleen maar: "Wat een zielige pennenlikker."

Copyright: Het Parool, 2 februari 2008

Fa. J. Buitenhuis & Zn.
Elsa’s Café
Primera
Sleutelcentrum
Ton Hagedoorn