Weer of geen weer, de F4 blijft winnen

Door: Theo

DWV F5 – GM F4: 3–6 “Dat wordt modderworstelen,” klonk het van onder een van de vele paraplu’s aan de zijlijn.

Het veld van sportpark Elzenhagen was zo zompig dat de pieren omhoog waren gekronkeld om te kijken wat er in hemelsnaam aan de hand was. Dat hadden ze beter niet kunnen doen, want na het fluitsignaal ontspon zich een felle strijd, waarbij de kluiten in het rond vlogen. Aanvankelijk had de geel-zwarte thuisploeg de overhand. Dat was weinig verbazingwekkend, want DWV speelde met een man meer, iets dat lange tijd onopgemerkt bleef. Judith, die weer weergaloos keepte, was na vijf minuten kansloos na een goed uitgevoerde corner, maar gelukkig trok Pieter de stand meteen gelijk met een diagonaal schot in de hoek.Met acht tegen acht golfde de strijd daarna op en neer, onder luidkeelse aanmoedigingen vanaf de zijkant, waarbij de ouders van de F4-tjes hun meerdere moesten erkennen in een vleesgeworden scheepstoeter uit Noord. De decibellen die deze dwaling van de natuur voortbracht, hadden duidelijk effect want even later stond het 2-1. Opnieuw was het Pieter die onmiddellijk daarna voor de verdiende gelijkmaker zorgde. “Hij zei al toen hij opstond dat hij er zin in had”, sprak zijn glunderende vader. De linksbenige spits bleek in vorm, want even later voltooide hij zijn hattrick en bracht de ruststand op 3-2. Opvallend in de eerste helft was het sterke aanvallende spel van Tijn, die zichzelf tot twee maal toe vrijspeelde voor de keeper, en van Tjerk die zich dit keer van een heel andere, onzelfzuchtige, kant liet zien. De topscorer liet zich terugvallen tot achter de aanvalslinie, strooide kwistig met lepe passjes en ontregelde de opbouw van de tegenstrever met soms zeldzaam hard spel. Het was Tjerk die aan de basis stond van de drie treffers uit de eerste helft en bij aanvang van de tweede zijn eigen kansen rook. Ook ausputzer Joris - de rots in de branding - waagde zich meer naar voren, maar keer op keer werden zijn afstandsschoten gepareerd. Toch zouden beide spelers nog aan hun trekken komen. Na twee onnavolgbare slaloms bouwde Tjerk de voorsprong uit tot 5-2. “Je mag best blij zijn,” werd er geroepen naar Matthieu, die het zichtbaar moeilijk had met de elementen. Blijdschap was er zeker bij Joris die met een geplaatste poeier het halve dozijn volmaakte en zijn vader naar eigen zeggen tot “uitzinnige vreugde” bracht. Juichen deden ook Tim en Soesja, die vrijwel foutloos speelden, toen de wedstrijd bij 3-6 werd afgesloten. De F4 blijft op kop!